Merhaba Ciho okurları! Bugün sizlerle “Minika Go kaçıncı kanalda” konusunu ele alacağız.
Ciho okurlarıyla “Minika Go kaçıncı kanalda” konusunu paylaşmak gerçekten güzeldi. Bir sonraki yazımızda görüşmek üzere!
Kayseri’de Bir Akşam, Kumanda ve İçimdeki Çocuk
Tavsiye Ettiğimiz İçerik: Maraş Ekinözü Alevi mi ?
Kayseri’de akşamlar hep biraz sert gelir bana. Hava bir anda soğur, rüzgâr sanki evlerin arasından değil de insanın içinden geçer. 25 yaşındayım ama bazı akşamlar kendimi hâlâ çocukluğumun koltuğunda oturuyor gibi hissediyorum. O koltukta, elimde plastik bir bardak, televizyonda sürekli dönen çizgi filmler… Ve en çok da o küçük heyecan: doğru kanalı bulmak.
O gün de öyle bir gündü. Evde yeğenim vardı. Ablam şehir dışına çıkmıştı, birkaç saatliğine ona bakmam gerekmişti. Çocuk dediğin şey, televizyonun karşısına oturdu mu dünya duruyor. Ama işte o dünya, bazen en zor yerden başlıyor: doğru kanalı bulmak.
“Minika Go kaçıncı kanalda?” diye sordu bir anda.
Soruyu o kadar doğal söyledi ki, sanki ben ezbere biliyormuşum gibi. O an içimde hafif bir panik, ardından tanıdık bir nostalji yükseldi. Çünkü bu soru benim için sadece bir kanal sorusu değildi. Bir zamanlar benim de bütün mutluluğum bu sorunun cevabına bağlıydı.
Kaybolan Kanalların İçinde Bir Çocukluk
Kumandayı elime aldım. Ekranda kanal listesi akıyordu ama hiçbir şey sabit değildi. Bir platformdan diğerine değişen numaralar, sürekli kaybolan sıralar…
“Bir dakika,” dedim çocuğa, ama aslında kendime söylüyordum.
Minika Go… O isim bile içimde bir şeyleri hareket ettirdi. Ben küçükken bu kanalın adı değişmişti, içerikler değişmişti ama hissi aynı kalmıştı. Sabah erken kalkıp çizgi film izleme isteği, okuldan dönerken acele etme sebebi… Hepsi o ekranda toplanırdı.
Ama şimdi? Şimdi bir kanal numarası bile kesin değildi.
Kumandayı ileri geri çevirirken içimden bir hayal kırıklığı geçti. Çünkü büyümek tam olarak buydu belki de: sevdiğin şeylere ulaşmak için bile önce sistemleri çözmek zorunda kalmak.
Çocuk arkamda sabırsızlandı:
“Dayı, bulamadın mı?”
Sesindeki sabırsızlık beni gülümsetti ama aynı zamanda içimde ince bir sızı bıraktı. Çünkü ben de küçükken böyle beklerdim. Birinin kanalı bulmasını, bir mucize gibi zapping yapmasını…
Kanal Listesinde Kaybolmak
Televizyon menüsünü açtım. Dijital platformun listesi önümdeydi ama her satır başka bir dünyaydı. Bir an gerçekten düşündüm: Minika Go kaçıncı kanaldı?
Ama işin garip tarafı, bunun tek bir cevabı yoktu. Bulunduğun platforma göre değişiyordu. Evdeki uydu alıcısı, internet TV, kablo yayın… Hepsinde farklı bir sıra vardı.
İşte o an içimde bir boşluk oluştu. Çünkü çocukluğumda “kaçıncı kanal” diye bir şey bu kadar karmaşık değildi. Bir sıralama vardı, ezberlenirdi ve biterdi.
Şimdi ise her şey değişken.
Bir yandan listede kaydırırken, diğer yandan içimden konuşuyordum:
“Nasıl yani, ben bunu bile bilemiyorum mu?”
Bu küçük cümle bile beni biraz hüzünlendirdi. Sanki büyümek, sadece yaş almak değil de bazı basit cevapları kaybetmekti.
Bir Kanalın Peşinde Kendi Geçmişim
Bir süre sonra çocuğa döndüm.
“Bak,” dedim, “Minika Go bazen 100’lü kanalların içinde oluyor, bazen çocuk kanalları arasında başlarda çıkıyor. Ama kesin bir numarası yok, platforma göre değişiyor.”
Bunu söylerken bile içim rahat etmedi. Çünkü çocukken bana biri böyle açıklama yapsa, muhtemelen hiçbir şey anlamazdım. Ben netlik isterdim. Tek bir rakam. Tek bir tuş.
Ama şimdi netlik yoktu.
O sırada zihnimde eski bir anı canlandı. Evde eski tüplü televizyon, üstünde dönen anten, babamın “tut şunu biraz” dediği anlar… O zamanlar Minika Go bile yoktu belki, ama onun öncülü olan çizgi kanalları vardı. Aynı ruh, farklı isimler.
İçimde garip bir duygu vardı: hem özlem hem de hafif bir kırgınlık.
Çocuğun Heyecanı ve Benim Sessizliğim
Sonunda kanalı buldum. Menüde çocuk kanalları arasında bir yerdeydi. Ekranda renkli bir çizgi film açıldı.
Çocuk hemen koltuğa atladı:
“İşte bu!”
O an yüzündeki mutluluk, içimdeki bütün karmaşayı bir süreliğine susturdu. Ama ben ekrana bakarken başka bir şey hissediyordum. Sanki ben sadece bir kanal açmamıştım; geçmişimle küçük bir kapı aralamıştım.
Ama o kapıdan geçmek kolay değildi.
Çünkü içimde bir yer hâlâ soruyordu:
“Minika Go kaçıncı kanalda?”
Ve cevabın kesin olmaması beni rahatsız ediyordu. Hayatın bile artık böyle olması garip geliyordu.
Kayseri Akşamında Sessiz Bir Dönüşüm
Pencerenin kenarına baktım. Kayseri’nin ışıkları uzaktan titriyordu. Sokaktan geçen arabaların sesi, evin içindeki çizgi film sesine karışıyordu.
O an düşündüm: Belki de mesele kanal numarası değildi.
Belki mesele, bir çocuğun gözündeki heyecanı koruyabilmekti.
Ama yine de içimde bir boşluk vardı. Çünkü ben o netliği özlüyordum. Eskiden bir şey sorduğunda cevabı hemen bulurdun. Şimdi ise her şey “duruma göre değişir” olmuştu.
Bu bile insanı yoruyordu.
Kendime kızmadım ama biraz kırıldım. Çünkü büyümek, bazen küçük şeylerin bile karmaşık hale gelmesi demekti.
Bir Sorunun İçinde Saklanan Duygular
Çocuk bir süre sonra bana dönmeden izlemeye devam etti. Ben ise koltukta sessiz kaldım.
Kendi içimde küçük bir muhasebe yapıyordum. Minika Go sadece bir kanal değildi benim için. O, sabahları erken kalkma sebebiydi. Okuldan kaçıp eve koşma isteğiydi. Bazen de yalnız hissetmediğim tek andı.
Şimdi ise sadece bir liste satırıydı.
Bu düşünce içimde hafif bir hayal kırıklığı bıraktı.
Ama sonra çocuğun kahkahası geldi.
Ve o kahkaha, her şeyi biraz yumuşattı.
Geçmişle Bugün Arasında İnce Bir Çizgi
Gecenin ilerleyen saatlerinde çocuk uykuya daldı. Televizyon hâlâ açıktı ama sesi kısılmıştı. Odaya sessizlik çökmüştü.
Ben ise hâlâ aynı sorunun etrafında dönüyordum.
Minika Go kaçıncı kanalda?
Bu soru aslında basit bir bilgi arayışıydı ama bende bıraktığı his bambaşkaydı. Çünkü cevap sabit değildi. Ve belki de hayatın kendisi gibi, sürekli değişiyordu.
Bir süre daha ekrana baktım. Renkler dans ediyordu. Sesler birbirine karışıyordu.
Ve ben içimden şunu geçirdim: Belki de artık önemli olan kanal numarası değil, o kanala bakarken hissettiklerimdi.
Ama yine de içimde küçük bir çocuk gibi, net bir cevap arayan bir yanım vardı.